| تبليغات | X |
|
گر نخواهی حق،آسان توان زیست
|
.jpg)
I am Dariush, the great king, the king of kings
The king of many countries and many peoples
The king of this expansive land, the son of Wishtasp Achamenia
Persian, the son of a Persian, 'Aryan', from the Aryan race
Dariush's scripture in Naqshe-e-Rostam
The above scripture is one of most valid written evidences of the history of the Aryan race, and as can be seen, Dariush, the Achamenian king, in the 5th century BC, declares himself a Persian and form the Aryan race. Herodotus, the father of history, writes at the same times: "In ancient times, the Greeks called Iranians "Kaffe", but they were renowned as Aryans among themselves and their neighbors". In another part of his book, Herodotus writes that the Medians were known as Aryans during a certain period. So in two of the oldest written human documents, the race of the Iranians have been mentioned as Aryan.
On the other hand, in many contemporary books, one reads that the Aryans were not original residents of the land of Iran, and that they migrated to Iran from Central Asia or somewhere in the north of Europe. The point is that if some of the oldest written records of the human history confirm that the residents of the Iranian Plateau were Aryans, why should some claim otherwise?
We will discuss the origins of the Iranian race, not in a bid to regard them as a superior race and fall into the well of racism. Rather, we will try to shed light on some unknown corners of history, which has been mixed with ignorance and lies.
We want to extract the facts out of centuries and millennia and out of paleontological studies, old and new, to prove that Iran is the original land of the Aryan race, that this people has never migrated to any other land, and it has defended its homelands for centuries on end.
There are all numerous reasons that the Aryan race has undergone its evolution from the primitive man to the white man in the Iranian Plateau.
These reasons can be categorized as historical, geographical, mythological, anthropological and 
linguistically. Against the reasons we will discuss, no valid evidence has been produced to prove that the Aryans migrated from Central Asia or any other place to Iran. What European historians have written in this regard is based on unscientific and unproven hypotheses influenced by racist and political ideas.
The reason for the migration of Aryans from Iran to other places of the world should be searched in climatic events. At the end of Ice Age, as a result of excessive rainfall on the Alborz and Zagros Mountains and the melting of the ice accumulated on the mountains, the rivers flowing through the Iranian Plateau were much larger than they are today. Therefore there was a large lake in the place where to day is the Central Desert. One of the most interesting mythological texts says in this regard: "...In the second phase of the creation of the world, Ahura Mazda created the waters, and the waters flowed towards Farakhekrat Sea which covers one third of the world from the southern outskirts of Alborz." With the continuous warming of the earth and the decrease in rainfall, this lake gradually dried up and the peoples living around it, who had a common language and Aryan culture, was forced to migrate from Iran. The routes of this great migration are an evidence for the central position of Iran, for the Aryan peoples have set Iran as the center and set out on migration in any direction.
As a matter of fact, many Western historians have declined to accept the politicizes version of history, admitting that Iran was the origin of the Aryan race.
Hegel writes in his book The Philosophy of history: "The principle of evolution begins with the history of Iran". Another prominent orientologist says that: A large part of our cultural and material legacy was unveiled in southwestern Asia the center of which was Iran." Petri, in a famous speech, said that "When Egypt had only just begun the art of pottery, the people of Susa (in Iran) were painting beautiful pictures on ceramics." this shows that the Iranian civilization was 3,000 years ahead of that of Egypt, dating back at least to 12,000 years ago. In other words, when Central Asia was totally buried under thick layers of ice, Iranians were creating pictures on earthenware, which indicates their art and creativity.
Considering the existence of this 12,000 years-old civilization in Iran, would it not be unlikely that 6,000 years ago, a group of people spontaneously crossed the ice covered Siberian lands, suddenly wiping such a civilization off the earth. The word Aryan has roots in world that Iranians called themselves by Ayia, meaning free, noble and steady. The world Iran is derived from this 
very root, having been transformed from to Ayran Iran, meaning the land of the Aryans. This is the most ancient term applied to the Iranian Plateau, and such a term has never been detected anywhere else in the world, e.g. Europe or Turkistan.
The myth of Aryan's migration to Iran implies that a people have come to Iran from a remote land, giving their name to an already inhabited land which had no name, and that no trace of their name has been remained in their name has been remained in their original homeland. In historical records, Central Asia has been mentioned as the land of Sakas, Masagets, Touran, Soghd, Kharazm, Khiveh, and Turkistan, none of which words has any relation to the word Aryan.
Paleontology is one of the sciences that confirm the formation of the white race in Ian. The Homo sapiens evolved from its Neanderthal ancestors in a 30,000- year process between 50,000 to 20,000 years ago. In the Hutu and Kamarband caves near Behshahr, Iran, bones of men from different historical periods have been found, showing that a kind of human race has continuously dwelled in this area and evolved, meaning that there has been no migration.
In Babylonian and Assyrian sources, one of the largest ancient Iranian tribes has been mentioned as Kas Su, Kassi and Kashi, which in ancient languages and also in the modern language of the people of Gilan means fair-eyed and fair-faced. The name of central city of Kashan (Kassan) is a relic of this ancient Aryan tribe. Many relics of the Kassi tribe has also been found in the Khorramabad region, including paintings in the cave of Dusheh which date back to 15,000 BC. In these paintings, people can be seen riding horses. This is a very valid evidence against the erroneous theories which say that the Aryans brought the horse form Central Asia to Iran around 4,000 BC. Like its ancient riders, the horse is indigenous to Iran since at least 17,000 years ago.
Geology and meteorology confirm the evolution of man in the Iranian Plateau. The supporters of the theory of the migration of the Aryans from the north to Iran assume that with the fall in the temperature during the ice age, men were forced to migrate from the north (Central Asia) to the south (Iran). But the homo race was formed at the end of the third ice age, i.e. when the weather was gradually warming from the south to the north. Therefore, it would have been natural for people to migrate from south to north, and not the other way round. In fact, Central Asia was not habitable for men for thousands of years after the ice age, it only became so in the historic age as a result of the melting and receding of the arctic ice cap. Later groups of Iranians and Chinese migrated to these areas and formed the Turk race through cross breeding. The Indians are a hybrid of early Dravidians and the white Iranian race, a fact, which is evident from their dark skin.
So why have some European historians said that the origin of the Iranians is Central Asia? 
Because in 1833, an Oxford University professor used the term Aryan to describe a group of languages with common origins. Although he later admitted that parts of his theory were erroneous, the theory of an Aryan race was used by a group of romanticist writers and racist historians.
The Germans, eyeing vast expanses of land in Central Asia, called themselves Aryans and cried for a return to the homeland. They used the Swastika, which, as a "wheel of fire" used to be the arm of the Aryans since ancient times, as a Nazi symbol, to have an alibi to invade Russia. The French, the British, and the Russians found different reasons to call themselves Aryans.
.jpg)
.jpg)
| بابك
دست هايش |
***
ارغوان ديدگانش
با شفق ها و شقايق هاى ميهن
گفتگو مى كرد
تيرباران نگاهش بارگاه معتصم را
زير و رو مى كرد
دل
به فرمان دليرى داشت
ترس را
بى آبرو مى كرد
***
اهرمن
از خشم مى لرزيد
دژ دل و دژ خو و دژ آهنگ
بانگ زد، با واژه هائى زشت و بى فرهنگ...
اى سگ، اى زنديق
كام ات چيست؟
اى موالى اى عجم
سوداى خام ات چيست؟
پس چرا از ما نمى ترسى؟
پس چرا بر خود نمى لرزى؟
***
بابك اما
رأى ديگر داشت
كشتى ى انديشه در درياى ديگر داشت
در نگاهش مرگ آسان مى نمود اما
زندگى در ذهن او معناى ديگر داشت
زير لب
نجواى ديگر داشت
***
زنده بايد بود و شادى كرد
مام بوم خويش را بايد نگهبان بود
با پيام راستى
با مردمان بايست رادى كرد
اهرمن فرياد زد
افشين
چه مى گويد؟
و افشين- آه افشين- واى افشين
آن گنهكار پريشان روزگار شرمسار از برگ برگ خونى ى تاريخ
آن همان آكنده از هر گند
آن همان بى ريشه بى پيوند
شرمسار از كرده خود-
سر به زير افكند
***
اهرمن با تيزخندى گفت
البابك هراسانا؟
و بابك آن گو نستوه
آن ستوه سبلانكوه
آن اسطوره بيگانه با اندوه
آن آئينه دار مزدك و مانى
آن دلخسته از تزوير و نيرنگ مسلمانى
چشم در چشم ستم فرياد زد
بسيار آسانا!!
اهرمن فرياد زد
جلاد...
و آن دژخيم...
همان آينه دار مكتب بيداد
با يك ضربه از پهلو
چنان زد تا كه خون فواره زد از مقطع بازو
تهمدل درهم كشيد ابرو
سهمدل خر خنده زد بر او
***
آسمان كى مى برد از ياد
آندمى كه شيون شمشيرها
پيچيد در بغداد
***
و بابك- آه بابك- باز هم بابك
تا نبيند اهرمن سرخى ى او را زرد
تا نخواند از نگاهش درد
تا نه پندارد كه پايان يافت اين آورد
چهره را
با خون ناب و تابناكش
ارغوانى كرد
***
و آنگاه...
تا نيفتد پيش پاى اهرمن
خود را به پشت انداخت
چشم ها را بست
شهپر انديشه را واكرد
بال در بال هماى عشق
گشت و گشت و گشت تا جان را
بر فراز كشور جانانه پيدا كرد
***
هر طرف هر سو نگه افكند
يك طرف كورش- سياوش- كاوه چون خورشيد
سوى ديگر رستم و گرد آفريد و آرش و جمشيد
و با نورافكن اميد
پيرتوس و خيزش يعقوب را هم ديد
و ديگر گاه...
بر لبانش خنجر لبخند
چشم در چشم هزاران بابك آزاد يا دربند،
با آسودگى جان باخت
***
او روانش را ز ننگ بندگى پرداخت
تا ز خشت جان پاك خويش
ايران ساخت
ايران ساخت
ايران ساخت
ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
ای سر سبز وطن، آذرآبادگان من
از تو جدا يكنفس، مبادا ايران من
روزگارت بر امان، دور از دست گزند
پشت تو بي لرزه باد، همچنان كوه سهند
سرفراز ياور ايران من
پر غرور خاك ستارخان من
آنكه دلش مي زند ، نبض جدايي در باد
با او سخن مي گويم ، تا نگهدارد به ياد
آذرآبادگان من، جان جانان من است
قيمت خون ارس، رگ ايران من است
خانه شمس و زرتشت آبروي ميهن است
چه نزديك تو باشم، چه در غربت غريب و دور...
تو را نمي دهم ز دست، اي مرز عشق و شعر و شور
مگر بي تو مي شود، زمزمه ارس شنيد؟
مگر بي تو مي شود به معناي وطن رسيد؟
سرفراز ياور ايران من
پر غرور خاك ستارخان من
از سخنرانی زنده یاد کورش آریامنش در جشنواره سیدنی (استرالیا)
ب – زن در وزیری
بدبختانه دو تازش بزرگ و خردکننده: نخست اسکندر و سپس تازیان به ویژه٬ همه دستمایه و نشانه ها و ماندمانهای کشور ما را به نابودی کشاندند و در آتش سوزاندند و به آب دادند. از این رو کمتر یادمانهایی از گذشته به ویژه از زمان ماد و اشکانیان به جای مانده است که بتوان بر آنها تکیه نمود. ولی از آنچه که از گوشه و کنار بازمانده و به گونه پراکنده به دست رسیده است٬ نشان میدهد که زن ایرانی به والاترین پایه های گردانندگی کشور دست یافته و با پشتکار ستودنی و کاردانی به انجام کارها پرداخته است.
« آرتادخت» از زنانی است که وزیر دارایی « اردوان چهارم اشکانی» میشود و بی آنکه فشاری بر مردم بیاورد و باج و خراج را افزون نماید٬ کشور را به توانگری میرساند. چنانچه برآمده است٬ از کارهای بزرگ او در گردآوری دارایی کشور٬ یکی جلوگیری از هزینه های بیهوده به ویژه درباریان و دیگری گرفتن باج و خراج از درآمد توانگران بوده است.
پ – زن در سرداری و فرماندهی
زنان در هنر تیراندازی٬ اسب سورای٬ جنگاوری٬ نبرد .... فراوان آموزش میدیدند٬ به گونه ای که گاه کارکشتگی و بیباکیشان بدانجا میرسید که پوشاک فرماندهی و سرداری بر تن میکردند و به سپهسالاری و رهبری برگزیده میشدند. زنانی که در این راه بسیار درخشیده و شکوهمندانه نامی از خود بر جای نهاده اند٬ کم نیستند. اینان نه تنها به شکار و تیراندازی میرفتند و گوی پیش بودن را از بسیاری از مردان می ربودند که همراه مردان در میدانهای جنگ٬ شاهکارهایی می آفریدند که مایه شگفتی و انگشت به دندان گرفتن مردان میشد. از این رو با شایستگی نشان دادن٬ خود به فرماندهی میرسیدند و همچون سرداران بی پروا٬ در رده جلوی سپاه٬ پرچم به دست میگرفتند و جنگها را رهبری میکردند.
« آرتمیس» یا آرتمیز در چم راست گفتار بزرگ٬ فرمانده بزرگ نیروی دریایی خشایارشا در جنگ یونانیان بود که با خردمندی و کارآمدی بی همتایی٬ کشتیهای جنگی دیو پیکر را رهبری کرد و با فرماندهی درست بایسته خویش٬ سپاه یونان را در هم شکست. این زن فرمانده از رایزنان جنگی خشایارشا نیز بود.
از سرداران سرشناس و بی پروا و کارآمد و برازنده دیگر٬ « گردیه» خواهر بهرام چوبین است که در دلاوری و جنگاوری بلندآوازه مبیاشد. او پس از برادرش٬ فرماندهی را به دست میگیرد و در میدانهای نبرد٬ آنچنان بیباکی و شایستگی از خود نشان میدهد که همگان را به ستایش وامیدارد. او در رده سپهسالاری سپاه برادر در جنگ تن به تن با « تور» فرمانده نیروی خاغان چین٬ او را شکست میدهد و سپاهش را تار و مار میکند.
فردوسی در این باره چنین میسراید:
همـه لشـــگر چیـن بـر هـم شــکسـت
بسی کشت و افکند و چندی به خست
ســراســر همـه دشـت شـد رود خـون
یکــی بـی سـر و دیـگری سـرنـگـون
چــو پـیـروز شـد سـوی ایـران کشــید
بـر شــــــهریـــار دلـــیــــران کشــــید
بــه روز چـهـــارم بــه آمــــوی شــــد
نــدیــدی زنـی کـــو جـهـانـجـوی شــد
استاد سخن از زبان سربازان «گردیه» که با شگفتی از دلاوریهایش٬ او را ستودند٬ میسراید:
نـه جـنـبـانـدت کـوه آهـن ز جـای
یلان را به مردی تویی رهمنـای
ز دســتــــور دانـنـده هـشـیـارتـر
هـمه کهتـرانـیـم و فرمان تراست
بـدین آرزو رای و پیمـان تراست
« گردآفرید » زن جنگاور برجسته دیگری است که با سهراب پسر رستم٬ دست و پنجه نرم میکند و سپاهیان را به شگفتی وامیدارد. فردوسی از زبان سهراب هم آورد « گردیه » چنین میسراید:
بـدانسـت سـهراب کـه دختـر است
ســر مـوی او ار در افســر اســت
شگفت آمدش گفت از ایران سپـاه
چـنـیـن دخـتـــر آیــد بــه آوردگــاه
ســــواران جـنــگی بـه روز نـبـرد
هـمـانـا بـه ایـــــــران درآرنـد گـرد
زنـانـشـان چـنـیـنـنـد ز ایـرانیــــان
چگـونه انـد گـردان و جنگ آوران
« بانو گشنسب» دختر رستم و همسر « گیو» نیز از زنان بیباک و رزمجویی بود که در شاهنامه فردوسی فراوان از او یاد شده است. چنین آمده است که او به اندازه ای زورمند و دلیر بود که کمتر مردی توانایی رویارویی با او را داشته است.
« زربانو» دختر دیگر رستم میباشد که از سواران تیرانداز و جنگجو به شمار می آمده و با رزم دلاورانه خود زال٬ آذربرزین و تخواره را از زندان آزاد کرده است.
نام سرداران و جنگاوران زنی که از زمان مادها٬ هخامنشیان٬ اشکانیان و ساسانیان به جا مانده اند ولی شوربختانه از کارهایشان هنوز آگاهی چندانی در دست نیست٬ چنینند ( امید آن است که با بررسیهای گسترده پیرامون آنها٬ بتوان به چگونگی فرماندهیشان بیشتر آشنا شد):
- « آپاما » دختر « سپیتمن » که خود از سرداران زمان هخامنشیان بود. چم این واژه گیرا٬ خوش آب و رنگ و زیبا میباشد.
- « آذرنوش» در چم پرفروغ آتشین هم از شاهدختهای هخامنشی و هم سردار سپاه.
- « آرتونیس» در چم راست و درست٬ دختر «ارته باز» که او خود نیز سردار بزرگ داریوش بزرگ بود.
- « آریاتس» در چم آریایی پاک و درست از سرداران هخامنشی.
- « آسپاسیا» در چم گرد٬ یل٬ دلیر و نیرومند٬ همسر کورش دوم که از سرداران او نیز بود.
- « آمسترس » در چم هم اندیش و پشتیبان و یار٬ دختر داریوش دوم که پا به پای پدر در نبردها میجنگید.
- « ابردخت» در چم دختر نیرومند و توانا و برتر٬ از سرداران ساسانی.
- « استاتیرا» در چم آفریده ایزد تیر و اختران٬ دختر داریوش سوم هخامنشی.
- « ُبرزآفرید» در چم آفریده شکوه و والایی٬ از سرداران ساسانی.
- « برزین دخت» در چم دختر آتشین و پرفروغ٬ از سرداران ساسانی.
- « پریساتیس» در چم فرشته و زیبا٬ همسر داریوش دوم که پا به پای همسر و دختر به جنگها میرفت و پیکار میکرد.
- « داناک » در چم باهوش و خردمند و فرزانه٬ از سرداران هخامنشی.
- « سی سی کام» در چم کامروا و پیروز٬ مادر داریوش سوم که هیچگاه در برابر اسکندر به زانو درنیامد و همچنان جنگ را دنبال نمود.
- « سورا» در چم گلگون رخ٬ دختر اردوان پنجم اشکانی.
- « گلبویه » از سرداران و جنگجویان ساسانی.
- « ماه آذر» از سرداران ساسانی.
- « مهر مس» در چم مهر بزرگ٬ خورشید درخشان٬ از سرداران هخامنشی.
- « مهر یار» از سرداران ساسانی.
- « میترادخت» در چم دختر مهر٬ دختر خورشید٬ از سرداران اشکانی.
- « نگان» در چم کامروا و پیروزمند٬ از سرداران ساسانی که با تازیان دلاورانه جنگید و دلیریها بسیار شکوهمندانه از خود نشان داد.
- « ِورزا» در چم نیرومند و توانا٬ سرداری از هخامنشیان.
- « وهومسه » در چم والاتبار و نیکزاده بزرگ٬ از سرداران هخامنشی.
- « هومی یاستِر» در چم دوست و هم پیمان و پشتیبان٬ از سرداران هخامنشی.
- « یوتاب» در چم درخشنده و بیمانند٬ خواسته و پرفروغ٬ خواهر « آریوبرزن» سردار بیباک و دلیر داریوش سوم در جنگ با اسکندر. یوتاب فرماندهی بخشی ار سپاهیان برادر را داشت که در کوههای بختیاری راه را بر اسکندر بست و اگر یک روستایی٬ راهی دیگر را به اسکندر نشان نمیداد تا از آن جا شبیخون بزند٬ شکست خورده و سپاهیانش تار و مار شده بودند. یوتاب همراه برادر آن اندازه جنگید تا هر دو کشته شدند و نامی جاوید از خود به جای گذاشتند.
(بر گرفته شده از تارنمای افشا)
نشان مخالفت نشان پان ایرانیسم است. زیرا :
ما مخالف هستیم با همه کس و همه چیز که رودروی یگانگی ملت ایران باشد.
ما مخالف هستیم با همه همه سیاستهای استعماری
ما مخالف هستیم با همه اندیشه ها و مکتبهای غیر انسانی جهان وطنی
ما مخالف هستیم با همه با تجزیه و جدایی سرزمین های ایرانی
ما مخالف هستیم با هیات حاکمه ایران که در طول۲۰۰ سال موجبات جدایی سرزمین های ایرانی را فراهم آورده.
≠
درفش هاو نشانه های رسمی حزب پان ایرانیست:
درفش رسمی حزب
درفش گروه حمله(گارد حزب)
نشان گروه انتقام (مربوط به دوران اشغال ایران توسط متفقین)
نشان رهبری
فلات ایران(ایرانزمین=جامعه بزرگ ایرانی)
به پیش تا به مرز خویش
زیزدان بر او جاودانی دروود
از او مانده این آریایی سرود
« چو ایران نباشد تن من مباد
بدین بوم و بر زنده یک تن مباد»
ایرانیان از نگاه بیگانگان:
کنت دوگوبینو:
«ایرانیان تازگی را دوست داشتند و دنبال آن میرفتند.چه در افکار چه در اخلاق چه در آدات»
«به عقیده یمن ایرانیان از نوعی میهن پرستی ی جاودانه برخوردارند.یکدیگر را در داخل کشور دوست دارند.کشور را در وجود خود مجسم می بینند.اما با بی تفاوتی شاهد گذار حکومت های گوناگون از فراز سر خود هستند.بی انکه فریفته ی هیچ یک بشوند.از این نظر به کلی از میهن پرستی ی سیاسی عاری اند.سلطنت ها وفتوحات و تسخیر سرزمین ها به تدریج قدرت خودشان را از دست میدهند. و از بین میبرند بی آنکه به شخصیت ایرانی لطمه زده باشد»
«از روی کمال و صحت میتوان ثابت نمود که این ملت(ایران)دارای همان اسمی است که از قرون بیشمار قبل از آنکه دنیا شروع شود بوده.اسمی که :آیریان یا آریان است.»(تاریخ ایران.گوبینو.ص.۵)
اومستد:
«مقدونیه اسکندر از بین رفت.تقریبا بدون آنکه اثری از آن باقی باشد.قبرهای فرمانروایان مقدونی هرگز پیدا نشد.هیچ چیز از اسکندریه اولیه بجا نمانده.اما تخت جمشید تا به امروز بر پاست.و کاخ های داریوش و خشایارشا هنوز بر بالای جلگه باعث حیرت مسافران است.»
«آری مشرق زمین بر کسی که مغرورانه مغلوبش ساخته بود غلبه کرد»
ژ.م ویکنز:
«ایران را در مفهوم حقیقی باستانی اش به خوبی ممکن است یک لوح فرهنگی بخوانیم.از قدیمی ترین ایام(لااقل از زمان سومر) و از دورترین حدود (مصر و یونان و هندو...)به ندرت ممکن بود خوابی یا خیالی یا مذهب و آرزویی باشد که عاقبت در فرهنگ حل نشده یا در ان معلق نمانده باشد»
دارمستتر:
«اسکندر یونان را ایرانی کرد.او ایران را یونانی نساخت.حال دیگریونان و جهان از جریان شرقی لبریز شد.»
افلاتون:
«تو ای یونانی اگر بخواهی نیاکان خود را در برابر اردشیر پسر خشایار نمایش دهی اندیشه کن که چگونه خود را آلت استهزای او خواهی کرد.پس بر حذر باش که از نظر اصل و نسب پست تر از آنان خواهیم بود.» 
رزالی مورتن:
«حتی در خرابی تخت جمشید امروز خیره کننده ترین مناظر است»
هانری دومونترلان(شاعر و نویسنده فرانسوی):
«من نمیتوانم حتی یک لحظه از زندگی شاعرانه ام رادر نظر بگیرم که تا اندازه یی به نبوغ شاعران ایرانی مدیون نباشد»
افلاتون:
«واقعیت این است که در زمان کوروش ایرانیان حد وسط را میان آزادگی و بندگی را گرفته بودند آغاز کردند به اینکه آزاد باشند برای اینکه بتوانند بر تعدادی از خلق های دیگر سروری کنند.ایرانیان سرورانی بودند که به ملت هایی که به اطاعت آنان در می آمدند آزادی می بخشیدندوآنان را به درجه یی که شایسته ی آنان بود ارتقاء میدادند.»(کتاب قوانین.به نقل از ایرانیان و بربرها.ج۱ص۱۰۲)
آرتور پوپ:
«نه تنها تاریخ آسیا بلکه تاریخ جهان تاریک خواهد بود اگر موضوع اصل قدرت ایران روشن نشود.»(پیشین.متن فرانسه.۲۳)
هردوت:
«ایرانیان از هر حیث خود را بهتر از همه ملل می پنداشتند»
«هرگز یک پارسی از خدای خود نیکی ها را برای شخص خود تقاضا نمیکند.بلکه او تقاضای سعادت برای تمام ملت پارس(ایران)و برای شاه میکند.. خود را مشمول این دعای عمومی میداند.»
رنه گروسه
«در هر یک از جبهه هایی که ایرانییت با ملیت دیگری مبارزه میکرد برتری ایرانیان به ثبوت میرسید.»
«غیر ممکن است که این حقیقت را انکار کنیم که این آئین(زرتشتی)تا چه اندازه جلوتر از معنویت یونان یا کتاب مقدس بوده است» 
«نژاد ایرانی با خصال انیانی و شم سازماندهی از برکت صلح ثمر بخش که میان ملل متنوعه به وجود آورد نژاد نخبه و امپراتورساز آسیا به شمار میرود.»
پروفسور ایلیف:
«از خصائص آریائیان ایران:مردانگی و بی پیرایگی است»(میراث ایران.ص۳۱)
مونتسکیو:
«اسکندر پس از ورود به ایران اندیشه های بد خود را نسبت به ایران رها کرد و خوی و عادت ایرانی ها را گرفت»(یونانیان و بربرها.ج۱.ص۷۱)
آربری:
«روح ایران همانطور که از هنرهای این مردم مشهود است در ادبیات این قوم نیز زنده و پایدارمانده.ویرانی ی سیاسی ی این کشور در مقایسه با با این موضوع بزرگتر ناچیز است»(میراث ایران.۳۵۵)
«زبان فارسی شیرین ترین و آهنگ دار ترین زبان مشرق زمین است»
چرزیگوفسکی:
«تمام اختصاصات اساسی ساختمان های گنبدی شکل و سقفهای ضربی و حتی صلیب شکل که عصاره ی واقعی معماری بیزانس به شمار میرود از ایران سرچشمه گرفته و نخست در ایران توسعه یافته»
